Cmentarz wojenny nr 11 Wola Cieklińska
Cmentarz położony ok. 300 m. od drogi Gorlice – Żmigród. Prowadzi do niego utwardzona polna droga, zaczynająca się przy kapliczce domkowej. Usytuowany jest na obszarze płaskim u podnóża góry Jaszcz w Beskidzie Niskim. Zajmuj powierzchnię 0,05 ha. Cmentarz zaprojektowany został przez słowackiego architekta Dušana Jurkoviča. Założony został na planie dwóch kręgów zachodzących na siebie, wydzielających dwie części cmentarza.
Pustelnia Bł. Salomei w Grodzisku koło Skały
Jeden z najciekawszych zespołów architektoniczno - krajobrazowych drugiej polowy XVII wieku, swa historia sięgający średniowiecza. Już pod koniec lat dwudziestych XIII stulecia, na wzniosłej skale jurajskiej wzniesiono warowny gród. Został on zniszczony przez Konrada Mazowieckiego w czasie walk, o tron krakowski. W 1257 r., do zrujnowanego grodu przybyły siostry klaryski. Powstał klasztor, który funkcjonował do początku XIV w. Tutaj żyła i umarła w 1268 roku w opinii świętości Bl. Salomea Piastówna - córka Leszka Białego, wdowa po Kolomanie królu halickim. W roku 1642 biskup krakowski Mikołaj Oborski poświecił w Grodzisku nowa kaplice p.w. Wniebowzięcia NMP. Natomiast w drugiej połowie XVII w. ks. Sebastian Piskorski, profesor i rektor Akademii Krakowskiej, zrealizował niezwykle interesujące barokowe założenie architektoniczne. Jest ono bogate w treści ideowe; chwała Najświętszej Maryi Panny i jej wiernej służebnicy Salomei oraz podkreślenie wartości modlitwy i pokuty jako drogi człowieka do Boga. W jedna spójną całość łączy się tutaj i zachwyca przyroda oraz architektura. Dziś po wiekach fascynującej historii Pustelnia Bł.Salomei należy do Diecezji Kieleckiej. Jest to punkt postoju na szlaku Orlich Gniazd i miejsce, w którym ludzie - głównie młodzi - poszukują kontaktu z Bogiem. Wspaniale barokowe założenie, zwane Pustelnia Błogosławionej Salomei w Grodzisku, jest zapewne najoryginalniejszym z zespołów architektoniczno - krajobrazowych drugiej polowy XVII w. w naszym kraju. Historia zaczyna się jednak już w epoce wczesnego średniowiecza. Około 1228 roku na wyniosłej skale jurajskiej dominującej nad dolina Prądnika książę Henryk Brodaty - władający Śląskiem, a dążący do zjednoczenia rozbitego na dzielnice Królestwa Polskiego - wzniósł warowny gród, od którego bierze się nazwa miejsca: Grodzisko. Gród ten został zniszczony przez Konrada Mazowieckiego w czasie walk o tron krakowski. Zrujnowane Grodzisko przeszło w 1257 r., w ręce Klarysek, przeniesionych tu z Zawiechostu nad Wisłą, ze względu na niebezpieczeństwo najazdów litewskich i tatarskich. Jedna z sióstr była księżna Salomea, siostra Bolesława Wstydliwego, wdowa po Kolomanie królu halickim, z w węgierskiego rodu Arpadów. Przeniesienie klasztoru potwierdził papież Aleksander IV, w którego bulli, pojawia się po raz pierwszy łacińska nazwa miejsca: Lapis Sanctae Mariae (Skala Swietej Marii) oraz wzmianka o odpustach dla odwiedzających kościół pod wezwaniem Świętej. W dokumentach wspomniana tez była kaplica p.w.Św.Marii Magdaleny w tutejszym klasztorze. 17 listopada 1268 r., w Grodzisku zmarła in odore sanctitatis (w opinii świętości) księżna Salomea. W następnym roku jej doczesne szczątki przeniesiono do Krakowa i pochowano w kościele Braci Franciszkanów. W kilkadziesiąt lat później do Krakowa przeniosły się również Klaryski, które osiadły przy kościele św. Andrzeja.
Wieża Quistorpa
Wieża w Lesie Arkońskim (przed 1945 r. Eckerberger Wald) wzniesiona została w latach 1900-1904 na zlecenie i ze środków Martina Quistorpa na terenach majątku Eckerberg przekazanych później miastu jako park leśny. Upamiętnić miała postać ojca fundatora – zmarłego właśnie radcy handlowego Johannesa Quistorpa. Ten kupiec i potentat przemysłowy, właściciel m.in. cementowni, był współzałożycielem Towarzystwa Budowlanego Westend w Szczecinie odegrał decydującą rolę w parcelacji i zabudowie willowej dzielnicy „Westend” oraz w urządzeniu obecnych Jasnych Błoni (wówczas znanych jako Quistorp-aue) ciągnących się na przedłużeniu głównej arterii XIX – wiecznego Szczecina aż do Lasu Arkońskiego. Projekt wieży (datowany na 01.06.1900 r.) sporządził znany architekt
Batalionowy Rejon Umocniony nr 2 "Hel"
System fortyfikacji polowych mających na celu zapewnić obronę przeciwdesantową od strony morza. Budowę rozpoczęto w maju 1953 r. siłami gdańskiej 5. Brygady Przeciwdesantowej i przekazano do eksploatacji w czerwcu 1956 r. Był to pierwszy tego typu system umocnień i posłużył jako wzór dla ośmiu podobnych zbudowanych w innych rejonach naszego wybrzeża. BRU nr.2 zajmował południowo wschodnią część półwyspu, rozciągał się wzdłuż wybrzeża na długości niemal 4 km i wschodził w głąb lądu na szerokość do 1,5 km. Rejon umocniony tworzyły lekkie fortyfikacje zbudowane z prefabrykatów żelbetowych : główne i zapasowe stanowiska dowodzenia dowódców batalionu, kompanii i plutonów, punkty obserwacyjne, batalionowe punkty medyczne, punkty amunicyjne, schrony dla żołnierzy, stanowiska ogniowe dla czołgów, dział samobieżnych, dział polowych i przeciwlotniczych, moździerzy, stanowiska ogniowe dla ręcznych i ciężkich karabinów maszynowych a także przeszkody przeciwpancerne i przeciwpiechotne. Największą częścią systemu były rowy strzeleckie i transzeje obłożone betonowymi płytami. Na helskim BRU tworzą one trzy linie obrony, a ich łączna długość wynosi ok. 14,5 km.
21.Bateria przeciwlotnicza 2.Morskiego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej Marynarki Wojennej
"Pierwszymi zrealizowanymi obiektami na Półwyspie Helskim były baterie „grecka” i „duńska”, wybudowane w roku 1931. Baterie te, jako nie spełniające pełnych oczekiwań kierownictwa Marynarki Wojennej, traktowano jako rozwiązania tymczasowe i uzupełnienie dla mającej powstać wkrótce najnowocześniejszej i najsilniejszej na Helu baterii średniej (baterii im. Heliodora Laskowskiego – ukończona w 1935 r.) Równolegle trwały prace przy budowie trzech bliźniaczych helskich baterii przeciwlotniczych, na których miały być zamontowane, pozyskane przez Polską Marynarkę Wojenną w 1928 r., armaty uniwersalne wz. 22/24.
Cmentarz wojenny żołnierzy polskich i radziecki w Kamieniu Pomorskim
"Cmentarz wojenny żołnierzy polskich i radzieckich zlokalizowany jest w południowej części Kamienia Pomorskiego przy ulicy Szczecińskiej i sąsiaduje z cmentarzem komunalnym. Otwarty został w 1945 roku na powierzchni ok. 1,20 ha o kształcie nieregularnego pięciokąta. Po lewej stronie bramy wejściowej znajduje się tablica z dwujęzycznym (polskim i rosyjskim) napisem: „Cmentarz wojenny. Na cmentarzu tym będącym symbolem braterstwa broni spoczywają prochy 124 polskich i 810 radzieckich żołnierzy bohaterów, którzy w marcu 1945 roku za przywrócenie ojczyźnie tych ziem zapłacili cenę najwyższą – cześć ich pamięci. Przechodniu powiedz ojczyźnie, że tu leżymy jej syny do ostatniej wierni godziny. W 25 rocznicę powstania Ludowego Wojska Polskiego, Społeczeństwo Ziemi Kamieńskiej.” Przez cmentarz prowadzi jedna główna aleja, na końcu której znajduje się plac z centralnie ustawionym pomnikiem poświęconym pamięci pochowanych tu żołnierzy. Pomnik autorstwa szczecińskiego rzeźbiarza Stanisława Biżka powstał w 1968 roku. Wykonany jest z piaskowca i przedstawia stylizowaną postać rycerza ze skrzydłem husarskim i piastowskim orłem na tarczy.
Twierdza Kostrzyn
Położona u ujścia Warty do Odry twierdza miała za zadanie bronić szlaki komunikacyjne prowadzące z Brandenburgii do Poznania i Szczecina, jak również zapewnienie bazy wojskom atakującym i ochrony dla wojsk wycofujących się. Twierdza Kostrzyn zbudowana została na narysie sześciokąta z sześcioma bastionami : „Król”, „Królowa”, „Książę”, „Księżniczka”, „Filip” i „Brandenburgia”. Dwa z nich posiadały nadszańce, „Król” – „Mały Nadszaniec” i „Książę – Wielki Nadszaniec”. Pomiędzy bastionami „Król” i „Królowa” znajdował się rawelin „Albrecht”, między „Królową” i „Księciem” – rawelin „Chrystian Ludwik” i między „Księżniczką” a „Filipem” – rawelin „August – Wilhelm”. Znajdujący się od strony Gorzyna rawelin „Albrecht” poprzedzało dzieło rogowe, z dwoma bastionami „Odrzańskim” i „Strzeleckim”, które od czoła osłonięte były rawelinem „Gorzyńskim”. Do twierdzy prowadziły dwie bramy „Brama Berlińska”, „Brama Sarbinowska” oraz dwie furty „Na Chyżę i „Młyńska”. Na przeciwległym brzegu Odry powstało przedmieście z dwoma bastionami otoczone fosą. Całość założenia znajdującego się na lewym brzegu Odry otoczona została redanami
