Obszar województwa wynosi 19.948 km³ i mieszka w nim 3 mln mieszkańcow. Teren ten wchodzi w skład dużych jednostek geograficznych, układających się dość równolegle w przebiegu północno-zachodnim i południowo-wschodnim, w dorzeczu środkowej Odry. Na północy jest to Obniżenie Głogowsko-Milickie, wzdłuż pradoliny doliny Baryczy. Na podmokłym terenie powstały liczne stawy o łącznej powierzchni ponad 8 tys ha, z czego 5,5 tys. zajmuje rezerwat ornitologiczny "Stawy Milickie". Następny wyraźnie wyodrębniający się w krajobrazie regionu to Wał Trzebnicki, będący wyniesioną do 200 m.n.p.m. spiętrzoną moreną. W środkowej części przecina go dolnia Odry. Po zachodniej stronie Wał jest silnie zalesiony, głównie borem sosnowym. Między Wałem a Sudetami rozciąga się szeroki pas nizin. Po południowej stronie Odry są bardzo żyzne, stąd prawie całkowity brak lasów, intesywne rolnictwo i gęsta sieć osadnicza. W zachodniej części natomiast wystepuje rozległy polodowcowy stożek napływowy który porastają Bory Dolnośląskie.
Na Przedgórzu Sudeckim występują twardzielcowe wzgórza i góry "wyspowe". Na stosunkowo dobrych glebach rozwineło się gęste osadnictwo. Charakterystyczne są kamieniołomy, zwłaszcza granitu.
Na obszarze województwa wyróżniają się trzy duże kotliny: Jeleniogórska, Kamiennogórska i Kłodzka wraz z Rowem Górnej Nysy. Lasy zajmują 28 % powierzchni w 80 % są to laty iglaste. Zróżnicowane i bogate środowisko przyrodnicze wciąż jest chronione w coraz większym stopniu: 2 parki narodowe Karkonoski i Gór Stołowych, 12 parków krajobrazowych, 18 obszarów chronionego krajobrazu i 52 rezerwaty zajmujące 19 % powierzchni województwa.
Obecnie środkowy Śląsk zasiedlony został między VI a VII wiekiem przez Słowian. W 847 roku Geograf Bawarski wymienił plemię Ślężan, których nazwę urobiono od ślężnych, czyli podmokłych terenów, jakie wtedy zamieszkiwali. Ziemi te weszły w skład państwa Mieszka I. W 1138 roku Bolesław Krzywousty w testamencie wydzielił dzielnicę śląska dla najstarszego syna - Władysława, zwanego potem Wygnańcem, który zapoczątkował on silnie rozgałęzioną śląską linię Piastów.Od 1392 roku Dolny Śląsk należał do Korony Czeskiej, a od 1526 roku do cesarstwa Habsburgów, po trzech wojnach śląskich - do Prus, od 1945 rok znowu do państwa polskiego. Od roku 1999 region znalazł się niemal w całości w województwie dolnośląskim. Województwo zawiera także historyczną Ziemię Kłodzką oraz wschodni fragment Łużyc Dolnych i Górnych. 10 % miast znajduje się w województwie Dolnośląskim, stanowią wartości średnowiecznych układów urbanistycznych, które zawierają ogromne bogactwo zróżnicowanych stylowo i użytkowo ratuszów, kamienic, kościołów, rezydencji. Do szczególnych cennych zabytków zalicza się Wrocław, Legnicę, Świdnicę, Jawor, Lubań, Jelenią Górę i Kłodzko. Niemal każda z wsi posiada zabytkowy kościół, dwór lub pałac. Pozostały również liczne zamki i ruiny. Cechą regionu jest bogactwo kamiennych krzyży pokutnych, pozostałość średniowiecznego prawa i unikatowe zróżnicowanie kościołów ewangelickich. Gospodarka regionu jest dobrze rozwinięta, co wynika z przeszłości historycznej i inwestycji po 1945 roku. Występują tutaj niemal wszystkie gałęzie produkcji, ulegające jednak przemianom. Użytki rolne zajmują w województwie 59 % powierzchni, w tym 46 % to grunty orne. Coraz więcej jest gospodarstw agroturystycznych. Istotną rolę odgrywa w regionie wypoczynek i lecznictwo, korzystające z licznych źródeł wód mineralnych i specyficznego klimatu.

 

Nie wiesz jakie miejsca odwiedzić na dolnymśląsku ? Oto parę z nich :

Góry Stołowe - Wambierzyce - Czermna (Kaplica czaszek) - Polanica Zdrój - Kłodzko - Kudowa Zdrój - Szczawno Zdrój - Kompleks Riese (Olbrzym) - Twierdza Kłodzko - Twierdza Srebna Góra - Zamek Książ

 

 #Góry Stołowe

Góry Stołowe, masyw górski położony w Sudetach Środkowych na styku z Sudetami Wschodnimi, są jednym z najpiękniejszych i najatrakcyjniejszych zakątków górskich w Polsce. Pasmo to ciągnie się od doliny Bystrzycy Dusznickiej aż po rejon Mieroszowa i Krzeszowa. Dla turystów najbardziej znany jest fragment w rejonie Polanicy, Dusznik, Kudowej i Karłowa. Widziane z odległości kilkudziesięciu kilometrów mają charakter płaskiego stołu. Cechą wyróżniającą i przyciągającą turystów do tego miejsca jest niesamowity, bajkowy krajobraz stworzony przez naturę. Chcąc podziwiać piękno tych gór w pełnej krasie obowiązkowo należy się wybrać w takie miejsca jak: SZCZELINIEC WIELKI czy BŁĘDNE SKAŁY

- SZCZELINIEC WIELKI

Jest to najwyższy szczyt (919 m. n.p.m.) w Górach Stołowych na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych. Należy do największych atrakcji turystycznych Sudetów z przepięknym rezerwatem krajobrazowym i tarasami widokowymi z panoramą Sudetów.

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 2
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 3
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 4
  • 40
  • 41
  • 42
  • 43
  • 44
  • 45
  • 46
  • 47
  • 48
  • 49
  • 5
  • 50
  • 51
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

- BŁĘDNE SKAŁY

Tajemnicze przejścia, krajobraz rozrzuconych bloków skalnych, interesujące formy skalne oraz kilkumetrowe szczeliny krzyżujące się wzajemnie to wszystko można zobaczyć w "Błędnych Skałach".

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 2
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

 

#Wambierzyce

Niepozorna i niewielka wieś położona w Kotlinie Kłodzkiej u podnóża Gór Stołowych, zwana "Śląską Jerozolimą" lub "Perłą Ziemi Kłodzkiej" swoją historie ściśle powiązaną ma z kultem Matki Boskiej, jaki zaczął się szerzyć na tych ziemiach w XIII wieku. Podobno pod koniec XII wieku ślepiec Jan z Rana (wg. innych przekazów - z Raszewa lub z Raszkowa) odzyskał wzrok, gdy ukazała się mu Matka Boska z Dzieciątkiem i płonącym nad nią krzyżem. Po cudownym uzdrowieniu Jan polecił wykonać drewnianą figurkę o wysokości 28 centymetrów i umieścić ją w dziupli dużej lipy. Tradycja podaje, że na miejscu cudu wzniesiono pierwszy drewniany kościółek (wzmiankowany w 1418 r.), później kilkakrotnie przebudowany. W 1683 roku Daniel Paschazy von Osterberg, ówczesny właściciel Wambierzyc, zainicjował przekształcenie ich w miejscowość pielgrzymkową na wzór Jerozolimy. Do rynku prowadzi więc 12 bram, a rozplanowanie wsi odtwarza topografię Jerozolimy - nie brak tu takich miejsc, jak sadzawka Siloe, pałac Heroda czy góry: Syjon, Synaj, Tabor, Golgota. Fasada kościoła pod wezwaniem Nawiedzenia NMP, zbudowanego na początku XVIII wieku z inicjatywy kolejnego właściciela Wambierzyc, hrabiego von Goetzena, nawiązuje wymiarami (50 m długości, 45 wysokości) do świątyni Salomona w Jerozolimie. Późnobarokowe wnętrze kryje wiele interesujących obiektów, m.in. drewnianą figurę Matki Bożej Wambierzyskiej, pochodzącą, wbrew legendzie, najprawdopodobniej dopiero z XIV wieku.

Wambierzyce 2007

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 2
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Wambierzyce 2018

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 2
  • 3
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

 

#Czermna (Kaplica czaszek)

Ciekawa i niepowtarzalna budowa tego typu w Polsce, jedna z trzech w Europie (obok Rzymu i Kutnej Hory w Czechach) - została ufundowana w 1776 roku przez proboszcza miejscowej parafii św.Bartłomieja, Wacława Tomaszka. Po osiedleniu się w Czermnej postanowił on odbyć pielgrzymkę do Rzymu. Tam, przy kościele Santa Maria della Conzezione, natknął się na tzw. cmentarz kapucynów - pięć kaplic wyłożonych ornamentami wykonanymi z czaszek i kości mnichów, którzy opiekowali się świątynią. Ksiądz Tomaszek wrócił do swej parafii przepełniony refleksją nad przemijaniem i śmiercią. Pewnego razu zauważył, że psy rozdrapujące ziemię obok dzwonnicy odkopały ludzkie szczątki. Przy pomocy grabarza Józefa Pflegera i kościelnego Jana Szmidta zaczął wydobywać czaszki i kości należące - jak się okazało - do ofiar XVII - wiecznych wojen religijnych, wojen śląskich oraz epidemii cholery wybuchających na tym terenie. Wkrótce proboszcz polecił wybudować kaplicę, w której umieścił wszystkie szczątki. Odtąd przez 18 lat zbierał w rejonie Kudowy, Dusznik i Polanicy ludzki szczątki i gromadził je w niezwykłej kaplicy. Wśród czaszek ułożonych przy ścianach znajdują się figury dwóch aniołów - jeden z trąbą (z napisem: "Powstańcie z martwych", drugi z wagą ( z napisem: "Pójdźcie pod sąd"). W gablotach umieszczono m.in. czaszkę zmarłego w 1804 roku proboszcza (zgodnie z jego ostatnią wolą), a także grabarza oraz wójta Czermnej i jego żony. W kaplicy na ścianach, w suficie oraz na ołtarzu znajdują się szczątki ok. 3 tys. osób, zaś czaszki i kości pozostałych 21 tys. ułożono pod podłogą na głębokości 2 m. Spacerując wokół kościoła możemy obejrzeć stare zabytkowe grobowce znajdujące się w odnowionym przykościelnym cmentarzu. Niestety w kaplicy nie wolno używać aparatów cyfrowych ani kamer bez zezwolenia Kurii Świdnickiej więc jedynie zadowolić fotografów może widok ładnego kościółka i przykościelny cmentarz. Poniżej zapraszam do obejrzenia zdjęć z tego ciekawego miejsca.

  • 1
  • 10
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

 

#Polanica Zdrój

Miejscowość wczasowo-uzdrowiskowa położona jest na wysokości 420 m.n.p.m., pomiędzy Górami Stołowymi a Bystrzyckimi nad rzeką Bystrzycą Dusznicką. Pierwsze informacje o miejscowości pochodzą z roku 1347 i dotyczą osady pod nazwą Heyde, która była własnością śląśkiego rodu rycerskiego von Glaubitz. W miejscowości źródła mineralne znane są od XVII wieku. Wyraźniejszy rozwój Polanicy jako uzdrowiska rozpoczął się od XIX wieku, kiedy to nowy właściciel Polanicy Joseph Gromls ocembrował jedno z pięciu tryskających wówczas źródeł, wzniósł dom zdrojowy i zamienił okoliczne pola na ogród. Kolejni właściciele wznieśli łazienki, przeprowadzili badania wód oraz zaadaptowali dwór pojezuicki na dom dla kuracjuszy. W owych czasach miejscowość znana była bardziej z karczmy na drodze do Dusznik Zdroju niż z wód leczniczych. W 1890 roku doprowadzono do miasta linię kolejową z Kłodzka, co przyczyniło się do znacznego rozwoju uzdrowiska. W latach 1899-1904 właściciel baron von Goltz przeprowadził odwierty pozyskujące nowe źródła : Wielką Pieniawę oraz Goplanę. Podczas II wojny światowej rozbudowa uzdrowiska została gwałtownie zahamowana, sanatoria zostały zamknięte i przemienione na szpitale wojskowe. 16 czerwca 1945 roku, po zakończeniu działań wojennych, przybyli pierwsi urzędnicy i nadali miejscowości nazwę Puszczyków - Zdrój. Używano jej do końca 1946 roku, kiedy to Polska Komisja Nazewnictwa zmieniła ją na Polanica - Zdrój. W tym samym roku rozpoczął się pierwszy powojenny sezon uzdrowiskowy. Po roku 1950 sława uzdrowiska zwiększyła się znacznie dzięki nowym metodą leczenia chorób geriatrycznych, wprowadzonym przez dr. Józefa Matuszewskiego, oraz chirurgii plastycznej zastosowanej po raz pierwszy w Polsce przez dr.S.Grodzkiego. W 1967 roku oddano do użytku, nowy duży hotel "Polanica". W kolejnych latach powstało pierwsze osiedle mieszkaniowe i wzniesiono dużych nowych pensjonatów i domów jednorodzinnych, zmieniono ruch tranzytowy, który przeniesiono poza Polanicę i ograniczono ruch kołowy w centrum Polanicy.

Polanica Zdrój 2007

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Polanica Zdrój 2018

  • 1
  • 100
  • 101
  • 110
  • 111
  • 120
  • 2
  • 20
  • 3
  • 30
  • 4
  • 40
  • 5
  • 50
  • 6
  • 60
  • 7
  • 70
  • 8
  • 80
  • 90

 

#Kłodzko

Jedno z najpiękniejszych miast południowo-zachodniej Polski, położone nad Nysą Kłodzką, w północno-wschodniej części Kotliny Kłodzkiej, u podnóża Gór Bardzkich. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 981 roku, następnie przed rokiem 1223 uzyskało prawa miejskie. W wiekach od X do XII stało się ono obiektem walk polsko-czeskich, a od 1137 roku do połowy XVIII w. w Koronie Czeskiej. Od roku 1459 stolica hrabstwa, dzięki królowi Jerzemu z Podiebradów. Pod koniec XIX wieku powstał duży węzeł kolejowy, przez co rozwinął się przemysł drzewny, metalowy oraz ceramiczny. W czasie II wojny światowej na terenie Twierdzy Kłodzkiej funkcjonował obóz jeńców wojennych różnych narodowości, jako filia obozu Gross-Rosen. W maju 1945 roku po ogłoszeniu kapitulacji III Rzeszy, stacjonujące oddziały niemieckie poddały się bez walki Armii Radzieckiej. W 1997 roku miasto nawiedziła powódź, dolne osiedla zostały wtedy bardzo mocno zniszczone. W Kłodzku urodzili się m.in.: Dietrich von der Glezze (zm.ok. 1290 r.) pierwszy znany poeta Ziemi Kłodzkiej, Arnost z Pardubic (1297-1364) współtwórca uniwersytetu praskiego i pierwszy arcybiskup Czech, Renee Sintenis (1888-1965) impresjonistyczny malarz i grafik. Pośrodku rynku, który okalają licznie kamienice barokowe i klasycystyczne znajduje się XVI w., ratusz, który został gruntownie przebudowany na neorenesansowy w 1886 roku. Nieco dalej od rynku odwiedzić możemy monumentalny kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP, jeden z najcenniejszych w Sudetach. Zbudowany jako dwuwieżowa bazylika z fundacji abpa Arnosta w 1344 roku został ukończony około 1550 roku i zbarokizowany na początku XVIII wieku według projektu K.Tauscha. Od zachodu do kościoła przylega barokowe kolegium jezuickie, a naprzeciw niego barokowy kompleks dawnego konwiktu, obecnie Muzeum Ziemi Kłodzkiej z bogatymi zbiorami regionalnymi. Dobrze zachowany most gotycki, wybudowany w latach 1281-1390 z barokowymi figurami prowadzi nas na Wyspę Piaskową, na której znajduję się klasztor Franciszkanów z lat 1678-1732. Na wschód od twierdzy położony jest klasztor pobernardyński (obecnie sióstr Franciszkanek) wybudowany w latach 1643-65, później przebudowany z kościołem św.Jerzego i Wojciecha z drugiej połowy XVII wieku na miejscu siedziby

Kłodzko 2007

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Kłodzko 2018

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 2
  • 20
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

 

#Kudowa Zdrój

Uzdrowisko i ośrodek wypoczynkowo-turystyczny u podnóża Gór Stołowych, przy przejściu granicznym na drodze Kłodzko-Praga, położony w południowo-zachodniej części Ziemii Kłodzkiej. Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z roku 1477 w dokumencie Henryka Starszego, syna króla czeskiego, Jerzego z Podlebardu. Dzięki wodom mineralnym rozwój uzdrowiska przypada od końca XVIII wieku. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku, Kudowa wróciła do Polski i uzyskała prawa miejskie. Do pełnej uroku podróży, malowniczą trasą kolejową z Polanicy-Zdroju dotarłem do przepięknie położonego dworca kolejowego w Kudowie. Wysiadając z pociągu wzrok mój przykuł parowóz stojący w pobliskich krzakach a raczej jego wrak, przypominający o dawnej świetności kolejnictwa w tym regionie. Oglądając ten wrak odrazu zrodził się w głowie dość ciekawy ale mało co realny pomysl, a mianowicie można by tak stworzyć pociąg retro, który kursował by na trasie kolejowej Kłodzko - Kudowa, promując Ziemię Kłodzką. Z tym nie realnym do wykonania pomysłem skierowałem swoje kroki w kierunku Parku Zdrojowego w którym można zaznajomić się z budownictwem uzdrowiskowym oraz z licznymi ciekawymi gatunkami drzew. Po przejściu przez park dochodzimy do dawnej wsi Czermna, w której znajduje się kościół św. Bartłomieja z 1384 roku oraz znana na całym świecie jedna z trzech w Europie - Kaplica Czaszek z 1776 roku. W północnej części miasta znajduje się dawna wieć Pstrążna, wzmiankowwana w 1470 roku. W dolnej części (przy ul.Kościuszki 101) znajduję się ruchoma szopka zbudowana w pierwszej połowie XX wieku przez Fr.Stiepana. Podążając dalej natrafiamy na jedne z dwóch w województwie kościołów ewagelicko-reformowanych z lat 1846-48 na miejscu starszego. Polecam także znajdujące się w górnej części Pstążny założony w 1991 roku skansem, Muzeum Etnograficzne i Budownictwa Ludowego, oddział Muzeum Okręgowego w Wałbrzychu. Kierując się do centrum miejscowości udajemy się na ul.Zdrojową, gdzie odnajdziemy coś, co obudzi nasze najpiękniejsze wspomnienia z dzieciństwa to Muzeum Zabawek "Bajka".

Kudowa Zdrój 2007

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Kudowa Zdrój 2018

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8

 

#Szczawno Zdrój

Pierwsza wzmianka została zawarta w "Księdze Henrykowskiej" z roku 1221. Pod koniec XIII w. włączono ją do dóbr zamku Książ. Losy wsi zmieniały się wraz z zamkiem. W roku 1392 po śmierci ks.Agnieszki "Szczawno" przeszło w ręce króla czeskiego Wacława. W 1410 roku Janko z Chociemic wykupił je z rąk braci Conrada i Albrechta Salzbornów. Od roku 1464 wieś "szczawno" wraz z Książem przechodzi ponownie w ręce króla czeskiego. W 1509 roku posiadłość nabywa Conrad von Hochberg, którego potomkowie dziedziczyli Szczawno do roku 1931. W roku 1945 Szczawno Zdrój uzyskuje Prawa miejskie. Uzdrowisko jest jednym z najstarszych na Dolnym Śląsku, właściwości leczniczewystępujących tu wód zbadał i potwierdził poraz pierwszy w 1598 roku nadworny lekarz Hochbergów Caspar Schwenckfeldf. Z inicjatywy dr. Augusta Zemlpina od roku 1816 nastąpił intensywny rozwój uzdrowiska. Wybudowano pijalnię wód mineralnych, teatr, pawilon dla orkiestry, hotele itp. Europejska sława uzdrowiska ściągała na leczenie wielu możnych, sławnych ludzi takich jak m.in: Z.Krasiński i H. Wieniawski którzy tutaj koncertowali (stąd doroczne festiwale jego imienia), Winston Churchill. Uzdrowisko funkcjonuje do dnia dzisiejszego, a dzięki Estaraniom mieszkańców i władz miasta poprawia się wizerunek i zwiększa atrakcyjność. Szczawno Zdrój położone jest w południowo - zachodniej Polsce na Dolnym Sląsku w Sudetach Środkowych. Leży na wysokości ok 410 m. n.p.m., u podnóża góry Chełmiec. Klimat Szczawna podgórski, lekko bodźcowy, łagodny i orzeźwiający. Do największych walorów zaliczamy wody lecznicze, szczawy wodorowęglanowo - sodowo - wapniowo - magnezowe: "Mieszko", "Dąbrówka", "Młynarz", "Marta". Pozostałe elementy jak: położenie, krajobraz czy zabytki architektury są dopełnieniem usług turystycznych i uzdrowiskowych.

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7

 

Książ

O powstaniu zamku opowiada legenda, według której siedzibę wzniósł cesarski rycerz Funkenstein. Pierwsza udokumentowana wzmianka podaje, że w latach 1288-91 warownię w Książu odnowił i rozbudował Bolko I. Zbudowany na miejscu zniszczonego w 1283 roku gmach pełnił rolę strażnicy granicznej, położonej przy szlaku handlowym z Czech na Śląsk. Miał on wówczas nazwę Furstenberg. Po przeprowadzeniu przez Bolka I dworu z Lwówka do Książa obiekt ten pełnił funkcję centralnego, obok Świdnicy władzy monarszej aż do roku 1392. Kiedy umiera w roku 1368 Bolko Mały niedoczekawszy się swego następcy i związany umową z królem Czeskim Karolem IV, dobra książańskie przechodzą na własność króla Czech. Nazwę zamku zmieniono na Furstenstein. Po śmierci wdowy Bolka Małego - Agnieszki w 1392 roku zamek na mocy układów dynastycznych przechodzi we władanie króla Czeskiego Wacaława III Luksemburczyka, który budowlę przekazał na siedzibę starostów. 8 lat później zarządca Johann von Chotienitz odkupił Książ z rąk królewskich. W 1445 roku Herman von Czettritz poślubił wnuczkę Johanna von Chotienitza i został nowym właścicielem zamku. W 1463 roku zamek zajął król Czech Jerzy z Podiebradu, który osadził na nim swojego powiernika Birco von Nassiedel'a. Ten z kolei oddał Książ w dzierżawę braciszkom Schellendorf znanym na Dolnym Śląsku bandytom. "Działalność" okazała się tak dokuczliwa że w roku 1745 król Węgier i Czech Maciej Korwin podjął się ekspedycji karnej, której nie zrealizował bowiem szczęśliwie dla braciszków, Węgry zostały zaatakowane przez oddziały tureckie, co skłoniło go do powrotu. Wystraszeni zamieszaniem wokół swych poczyniań bracia obiecali poprawę, danego słowa jednak nie doczymali i w roku 1482 oddziały węgierskie i wrocławskie dokonały szturmu zakończonego sukcesem na zbójecką siedzibę. W nagrodę za zdobycie Książa Maciej Korwin przekazał warownię dowódcy wojsk węgierskich i wrocławskich Jerzemu von Steinowi. Po śmierci Macieja Korwina w 1490 roku obiekt trafił w ręce króla czeskiego Władysława Jagiellończyka, który sprzedał warownię Janowi von Scheilenbergowi. Syn Scheilenberga Jerzy oddał w 1503 roku dobra Piotrowi von Haugwitz, w zamian otrzymując Głubczyce. W roku 1508 zamek odziedziczył Jan von Haugwitz a rok później odsprzedał go Konradowi Hobergowi. Od tej chwili, aż do roku 1941 zamek pełnił rolę głównej siedziby jednego z najbardziej najbogatszych i najbardziej wpływowych rodów Śląskich. Podczas wojny trzydziestoletniej zamek był wielokrotnie zdobywany przez wojska saskie, szwedzkie i cesarskie. Po zakończeniu działań wojennych urządzenia fortyfikacyjne zostały rozebrane a w ich miejsce powstały ogrody. W roku 1705 zamek na własność otrzymał Ernest Maximilian von Hochberg, który zmienił renesansową rezydencję w prawdziwie bajkowy pałac. Wspaniały zamek w Książu często podejmował znakomitych gości m.in: przyszłego prezydenta USA Johna Quincy Adams'a i króla Prus Fryderyka Wilhelma III nieco później bywali tutaj także: Car Mikołaj, cesarz Franciszek Józef, Winston Churchill. W roku 1907 rozpoczęto kolejną rozbudowę zamku. Wzniesiono tutaj monumentalną, utrzymaną w duchu renesansu część południowo - zachodnią zamku z dwiema narożnymi wieżami.

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 895
  • 9
  • 904
  • 907
  • 912
  • 922
  • 926
  • 934
  • 938
  • 940
  • 943
  • 948
  • 953
  • 956
  • 960
  • 973
  • 974

Bierutów

Zamek położony w obrębie murów miejskich we wschodniej części miasta. Fragmenty murów gotyckich w istniejącym budynku pozwalają przypuszczać, że budowa zamku murowanego miała miejsce w XIV w., być może w r. 1323. Późniejsze przebudowy w XVI i XVII w. przekształciły zamek gotycki w rezydencję barokową z wielkim założeniem parkowym.

  • 00313
  • 00315
  • 00341
  • 00342
  • 00343
  • 00345
  • 00346
  • 00347
  • 00348

Bolków

Ruiny zamku położone na prawym brzegu Nysy Szalonej na wysokiej górze (396 m. n.p.m.), której zbocze urywa się od strony rzeki ostrym urwiskiem. Na przeciwległej stronie góry na jej łagodnym zboczu leży miasto lokowane w 1276 roku, w XIV w. połączone fortyfikacjami z zespołem zamkowym. Zamek został założony przypuszczalnie przez księcia legnickiego Bolesława Łysego, a w czwartej ćwierci XIII w. rozbudowany w dwóch etapach przez jego syna Bolka I, księcia świdnicko-legnickiego. W pierwszym etapie powstały mury obwodowe o zarysie nieregularnym przystosowanym do terenu, budynek przy murze północno-wschodnim oraz budynek stojący obok wieży. W drugim etapie została zbudowana wolno stojąca wieża na planie koła z „ostrzem” skierowanym w stronę południowo-zachodnią, a więc najłatwiej dostępną. Wieża ta jest jedynym w Polsce przykładem takiego ukształtowania. Zamek i sprzężone z nim miasto stanowiły ważny punkt oporu w ogólnym systemie obronnym Śląska od południa. W latach 1301-68 za panowania książąt Bernarda i Bolka II Małego został powiększony budynek południowo-wschodni. Po śmierci Bolka zamek dostał się w ręce wdowy, księżny Agnieszki, a po jej śmierci przeszedł w 1392 roku na własność królów czeskich. W XV w. zamek był kilkakrotnie oblegany, zdobywany i niszczony: w r.1463 przez króla czeskiego Jerzego, w r. 1468 przez mieszczan świdnickich i wrocławskich, a w r. 1491 przez króla czeskiego Władysława Jagiellończyka. W tym czasie nastąpiło umocnienie bramy oraz zamiana ganku straży drewnianego na murowany. W latach 1539-40 została podjęta przebudowa zamku pod kierunkiem Jakuba Parra, polegająca przede wszystkim na powiększeniu obszaru warownego. Powstały nowe dziedzińce od południowego zachodu i od strony miasta, otoczone murami z bastejami. Do zespołu włączono również dwie baszty miejskie. Wówczas powstały attykowe zwieńczenia wież i zabudowań. W czasie wojny trzydziestoletniej zamek był oblegany w roku 1640, ale nie zdobyty. W r. 1646 zajęły go wojska szwedzkie. Od r. 1703 należał do cystersów z Krzeszowa, którzy skończyli w r. 1715 przebudowę wnętrz. W 1810 roku przeszedł na skarb państwa pruskiego. Przeprowadzono restauracje murów w latach 1850, 1893, 1920-23, 1927-28 i 1937-38, a badania w r. 1957 (Olgierd Czerner).

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 2
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • plan
  • plan1

Czarny Bór

Ruiny zamku położonego wśród mokradeł doliny rzecznej, zbudowanego w 1355 roku przez Bolka II, księcia świdnicko-jaworskiego. Ocalały fragmenty murów oraz wysoka wieża cylindryczna.

  • 1
  • 2

Gościszów

Ruiny zamku książęcego. Wzmiankowany w 1294 roku, przebudowany w XIV i XVII w. Zachował się zarys murów na planie nieregularnym, znajdujący się w części południowej ruin późniejszego pałacu, oraz fosy otaczające całe założenie.

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 1b
  • 2
  • 20
  • 21
  • 22
  • 25
  • 2b
  • 3
  • 3b
  • 4
  • 46
  • 4b
  • 5
  • 58
  • 5b
  • 6
  • 6b
  • 7
  • 79
  • 7b
  • 8
  • 88
  • 89
  • 8b
  • 9
  • 9b

Jawor

Zamek książęcy położony w południowo-zachodniej części miasta, na skarpie nad rozległą, podmokłą niziną i płynącą młynówką. Był bezpośrednio związany z umocnieniami miejskimi. Zamek został wzniesiony w połowie XIII w. i zapewne otoczony umocnieniami ziemnymi. Był siedzibą księcia Bernarda, zmarłego w roku 1286. Budowę zamku murowanego można łączyć z osobą Bolka I księcia jaworsko-świdnickiego, który stworzył system obronny swojego księstwa wznosząc szereg zamków murowanych. Zamek jaworski był siedzibą książąt piastowskich aż do śmierci Bolka II w roku 1368. Po nim objęła zamek księżna Agnieszka, zmarła w r. 1392, następnie przeszedł na własność królów czeskich, a potem Habsburgów. Był przebudowany w XV i XVI. Około 1510 roku została zbudowana w narożniku południowo-zachodnim wydłużona basteja, stanowiąca element nowożytnego systemu obrony całego miasta. W 1568 roku częściowo uległa przebudowie brama i skrzydło mieszkalne zamykające dziedziniec od południa. Jednocześnie wzniesiono wieżę wewnętrzną. Podczas wojny trzydziestoletniej zamek był poważnie zniszczony; odbudowano go w latach 1663-65. Za czasów pruskich w 1764 roku przekształcono na więzienie, które zlikwidowano dopiero po 1945 r. W obecnym stanie zamek przedstawia się jako zwarta bryła na planie nieregularnym, z wielobocznym dziedzińcem otoczonym wysokimi budynkami. Pierwotny zamek był założony na planie wieloboku, zbliżonym do trójkąta. Zajmował dość znaczną powierzchnię przekraczającą 3000 m². Otaczał go mur kamienny wzniesiony w końcu XIII w. i następnie oblicowany cegłą. Bezpośrednio przy murach stały dwa duże budynki mieszkalne; jeden po stronie zachodniej, drugi od południa. Budynek pierwszy, nie podpiwniczony, zbudowany na planie prostokąta (10x25 m), miał w przyziemiu dwa główne pomieszczenia i był zapewne domem mieszkalnym. W drugim budynku w przyziemiu było sześć wąskich pomieszczeń i schody jednobiegowe przy ścianie szczytowej od zachodu. Można przypuszczać, że obydwa te budynki pochodzą z końcowych lat XIII w. albo z początku XIV w. Wjazd do zamku znajdował się od strony północno-zachodniej. Późniejsze przebudowy uniemożliwiają odtworzenie jego pierwotnego ukształtowania. Zamek był bezwieżowy, jak można obecnie przypuszczać. Istniejąca wieża, zbudowana w 1568 roku, została przebudowana w XVII, XVIII i XIX w.

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 2
  • 20
  • 21
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Kamienna Gora

Na wzgórzu nad rzeką Bóbr, na południe od miasta, był zamek książęcy. Zamek wznieśli w drugiej połowie XIII w. książęta świdnicko-pomorscy. Odegrał znaczną rolę podczas agresji królów czeskich w XIV w. Nie zachowały się żadne ślady murów zamkowych. W pierwszej połowie XVI w. wzniesiono na północ od miasta na zalewowych łąkach nad Bobrem nowy, renesansowy zamek zbudowany na planie czworoboku z dziedzińcem wewnętrznym otoczony krużgankami, z wieżą i renesansowymi portalami. Otaczały go fortyfikacje bastejowe, z których zachowały się fragmenty kamiennej bastei południowo-wschodniej.

  • 1
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 3
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 4
  • 40
  • 41
  • 42
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Kliczków

Zamek położony nad rzeką Kwisą, zbudowany po r. 1297 przez Bolka I, księcia świdnicko-jaworskiego. W XV w. stał się zamkiem rycerskim. W XVI w. został przebudowany na renesansowy pałac.

  • DSC00492
  • DSC00493
  • DSC0049310
  • DSC00494
  • DSC00495
  • DSC00496
  • DSC00497
  • DSC00498
  • DSC00499
  • DSC00500
  • DSC00501
  • DSC00502
  • DSC00503
  • DSC00504
  • DSC00505
  • DSC00506
  • DSC00508
  • DSC00509
  • DSC00510
  • DSC00511
  • DSC00512
  • DSC00513
  • DSC00514
  • DSC00515
  • DSC00516
  • DSC00517
  • DSC00518
  • DSC00519
  • DSC00520
  • DSC00521
  • DSC00522
  • DSC00523
  • DSC00524
  • DSC00525
  • DSC00526
  • DSC00527
  • DSC00528
  • DSC00529
  • DSC00530
  • DSC00531
  • DSC00532
  • DSC00533
  • DSC00534
  • DSC00535
  • DSC00536
  • DSC00537
  • DSC00538
  • DSC00539
  • DSC00540
  • DSC00541
  • DSC00542
  • DSC00543
  • DSC00544
  • DSC00545
  • DSC00546
  • DSC00547
  • DSC00548
  • DSC00549
  • DSC00550
  • DSC00551
  • DSC00552
  • DSC00553
  • DSC00554
  • DSC00555
  • DSC00556
  • DSC00557
  • DSC00558
  • DSC00559
  • DSC00560
  • DSC00561
  • DSC00562

Kłaczyna

Ruiny zamku na wyspie otoczonej odnogami Nysy Szalonej. Wzniesiony prawdopodobnie w XV w. i przebudowany w XVI w. Zachowała się wysoka kamienna wieża oraz fragmenty murów. Pierwotny zamek miał zapewnie plan regularny.

  • 1
  • 11
  • 12
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Oleśnica

Zamek książęcy położony na niewielkim sztucznym wzniesieniu wśród nizinnych łąk, w południowo-zachodniej części miasta, sprzężony z jego fortyfikacjami. Pierwotnie istniał tu gród książęcy, wzmiankowany w pierwszej połowie XIII w.; w tym czasie występował także kasztelan oleśnicki. Po klęsce pod Legnicą w 1241 roku Oleśnica znajdowała się granicach księstwa wrocławskiego, a w roku 1294 przeszła do rąk książąt głogowskich. W 1312 roku powstało księstwo oleśnickie i zapewne po r. 1322 wzniesiono zamek murowany. Po wygaśnięciu linii Piastów oleśnickich w r. 1492 księstwo dostało się do rąk rodu królewskiego z Podiebradu. W XVI w. średniowieczny zamek został przebudowany na renesansową rezydencję. W 1647 roku zamek stał się własnością książąt Nemrodów, później książąt brunświckich, a w połowie XIX w. własnością pruskiej rodziny panującej. Na przełomie w. XIX i XX miała miejsce bezceremonialna i bezwzględna restauracja zamku. Usytuowanie na niewielkim wzniesieniu pozwala przypuszczać, że zamek murowany został zbudowany na miejscu grodu książęcego. W istniejących murach można było na podstawie powierzchniowych badań ustalić zarys pierwotnego zamku gotyckiego wzniesionego w po r. 1322 przez księcia oleśnickiego Konrada. Zamek został założony na planie nieumiarkowanego czworoboku o powierzchni około 2500 m² , ustawionego przekątnymi w kierunku stron świata. Na narożu wschodnim, a więc od strony miasta, stanęła wysunięta na zewnątrz kamienna wieża cylindryczna o średnicy 10 m, która dotychczas nie została dokładnie zbadana. Obok wieży w murze od strony północno-wschodniej prowadził wjazd do zamku. Od strony północno-zachodniej dziedziniec zamykał wielki dom mieszkalny stanowiący siedzibę książęcą, o wymiarach w planie około 45x14 m, piętrowy, o trójdzielnym podziale wnętrz. Z pozostałych stron zamek był otoczony murem obwodowym. Być może w narożniku południowym znajdowała się wieża, bowiem w okresie międzywojennym zostały tam odsłonięte relikty murów gotyckich. Zamek był otoczony fosami, a jednocześnie związany z systemem obrony miasta. W XV w. wielokrotnie ulegał przebudowom, ale zasadnicze zmiany nastąpiły w XVI w., kiedy zamek średniowieczny został przekształcony w rezydencję renesansową. Przebudowę tę należy łączyć z działalnością księcia Jana z Podiebradu, który przede wszystkim w latach 1542-56 przebudował istniejące budynki mieszkalne. Następnie w latach 1559-62 wzniósł na zewnątrz murów w kierunku kościoła nowy dom mieszkalny oraz nowy budynek bramny, przez który prowadził wjazd na teren zamkowy od strony wschodniej. Jednocześnie wieża cylindryczna została podwyższona nadbudową ośmioboczną. Drugi wielki etap rozbudowy zamku miał miejsce w latach 1569-1617, kiedy księstwo oleśnickie należało do księcia Karola II z Podiebradu. Od strony południowo-wschodniej stanął w latach 1585-86 nowy budynek mieszkalny zamykający dziedziniec, ustawiony ścianą wewnętrzną na dawnym murze obwodowym. Zbudowany na planie prostokąta o wymiarach 56x13 m, trzykondygnacjowy, zwieńczony wysokim dachem ze szczytami. Od strony dziedzińca dom ten miał krużganki, obejmujące również wieżę. W latach 1606-08 został postawiony w obrębie murów jeszcze jeden budynek przy południowo-zachodniej ścianie, który połączył istniejące dwa domy. W ten sposób powstał układ podkowiasty zamknięty z czwartej strony murem z bramą. Do muru od strony zewnętrznej zostały później dostawione budynki. Można przypuszczać, że w tej fazie rozbudowy zamku brał udział Bernard Nuron, architekt włoski pracujący w Brzegu. Jednocześnie nastąpiła modernizacja umocnień zamkowych, obecnie bardzo trudnych do określenia. Niewątpliwie powstały wały ziemne z narożnymi umocnieniami, może w formie bastionów, które zapewne wykonał słynny fortyfikator Gdańska i Wrocławia, architekt Heinrich Schneider von Lindau. Od strony wschodniej przed istniejącą bramą stanęło przedbramie z wjazdem i wejściem dla pieszych, wykończone w 1603 roku.

  • DSC00247
  • DSC00248
  • DSC00249
  • DSC00250
  • DSC00251
  • DSC00252
  • DSC00253
  • DSC00254
  • DSC00255
  • DSC00256
  • DSC00257
  • DSC00258
  • DSC00260
  • DSC00261
  • DSC00262
  • DSC00263
  • DSC00264
  • DSC00265
  • DSC00266
  • DSC00267
  • DSC00268
  • DSC00269
  • DSC00270
  • DSC00271
  • DSC00272
  • DSC00273
  • DSC00274
  • DSC00275
  • DSC00276
  • DSC00277
  • DSC00278
  • DSC00279
  • DSC00280
  • DSC00282
  • DSC00285
  • DSC00287
  • DSC00288
  • DSC00301
  • DSC00302
  • DSC00303
  • DSC00304
  • DSC00307
  • DSC00308
  • DSC00310

Świny

Ruiny zamku rycerskiego na skalistym cyplu płaskowyżu. W tym miejscu stał zapewne stary gród wzmiankowany w 1108 roku, występujący jako ośrodek kasztelanii w roku 1230. Gród ten został opuszczony w latach siedemdziesiątych XIII w. przez Bolka I, księcia jaworsko-świdnickiego, który ośrodek władzy w tej części swojego księstwa przeniósł do pobliskiego Bolkowa. Świny przeszły w ręce rycerskiego rodu Świnków, ci zaś wznieśli w XIV w. zamek murowany. W XVI w. zamek został rozbudowany i powiększony. Wielka rozbudowa miała miejsce około 1620 roku. W końcu XVIII w. rodzina Świnków sprzedała zamek, a już w 1769 roku był opuszczony. Ostatecznie zniszczył go pożar w 1876 roku. Pierwotnym założeniem była wieża mieszkalna otoczona murem obwodowym, zbudowana na planie prostokąta (12x18 m), podpiwniczona i mająca cztery kondygnacje połączone schodami, później umieszczonymi od zachodu. W ścianie północnej zachował się gotycki portal datujący w pewnym stopniu całą budowlę. Parter stanowił jednoprzestrzenne założenie przykryte stropem. W XVII w. przebudowa wieży w znacznej mierze zatarła jej pierwotny charakter. W pierwszych latach XVI w. na północ od wieży postawiono budynek mieszkalny, połączony z nią murem z bramą. Około 1620 roku nastąpił trzeci etap rozbudowy zamku. Całe wzgórze zostało otoczone murem z wysuniętymi elementami obrony przystosowanymi do broni palnej. Od strony północnej na narożach kurtyny zachodniej stanęły okrągłe basteje. W środku kurtyny północno-wschodniej umieszczono bastion pełniący funkcję piatta-formy. Od zachodu dziedziniec został zamknięty dwukondygnacjowym pałacem z dwiema cylindrycznymi wieżami na narożach i z podwójną sienią przejazdową, do której prowadził most i barokowy portal. Elewacja zachodnia, mająca sgraffitową dekorację i dwuspadowy dach z trzema szczytami, stanowiła ważny element zmieniający charakter pierwotnego założenia. Tak więc w tym czasie wyraźnie zarysował się zamek górny z wieżą mieszkalną oraz zamek dolny z reprezentacyjnym pałacem z wielkim dziedzińcem otoczonym nowożytnymi fortyfikacjami.

  • DSC00459
  • DSC00460
  • DSC00461
  • DSC00462
  • DSC00463
  • DSC00467
  • DSC00468
  • DSC00469
  • DSC00470
  • DSC00471
  • DSC00472
  • DSC00473
  • DSC00476
  • DSC00479
  • DSC00483
  • DSC00484
  • DSC00486
  • DSC00487
  • DSC00488
  • DSC00489
  • DSC00491
  • DSC00495
  • DSC00497

Szczytna

  • DSC09967
  • DSC09968
  • DSC09969
  • DSC09970
  • DSC09972
  • DSC09973
  • DSC09974
  • DSC09975
  • DSC09976
  • DSC09978
  • DSC09979
  • DSC09980
  • DSC09981
  • DSC09982
  • DSC09983
  • DSC09984
  • DSC09985
  • DSC09986
  • DSC09987
  • DSC09988

Uraz

Ruiny zamku książęcego otoczone wałami i fosą, położone na niewielkim wzniesieniu pośród łąk na prawym brzegu Odry. Na tym samym miejscu stał w XIII w. gród książęcy, a na zachód od niego powstała osada. Zamek został zbudowany zapewne po roku 1319, kiedy przez krótki czas Uraz był własnością rycerza Andrzeja Radka, a następnie powrócił do rąk książęcych. Po śmierci księcia wrocławskiego Henryka VI (1335) zamek zajęły wojska czeskie. W połowie XV w. stał się własnością śląskich rodów rycerskich, które przebudowały zamek na pałac w obrębie starych wałów i fos. Pierwotne założenie warownego zamku było nieregularne, jak można wnosić z przekazów ikonograficznych. Zapewne w drugiej połowie XV w. został wzniesiony dom mieszkalny na planie trójkąta; w przyziemiu miał jednoprzestrzenna salę o sklepieniu żebrowym wspartym na jednym słupie. Od strony północnej został dobudowany później budynek z narożną wieżą na planie ośmiobocznym. W 1631 roku Walenty von Säbisch, budowniczy wrocławski, wykonał projekt fortyfikacji zamku (projektu tego nie zrealizowano). W XIX w. zamek uległ przebudowie i zatracił pierwotny układ przestrzenny. Po 1945 roku popadł w ruinę.

  • DSC00654
  • DSC00656
  • DSC00657
  • DSC00658
  • DSC00659
  • DSC00660
  • DSC00661
  • DSC00662
  • DSC00663
  • DSC00664
  • DSC00665
  • DSC00666
  • DSC00673
  • DSC00679
  • DSC00687
  • DSC00689

Wojnowice

Zamek nawodny otoczony fosą. Nastarsza wzmianka o Wojnowicach pochodzi z 1351 r. kiedy cesarz Karol IV podarował je rycerzowi Janowi Skoppowi. Zapewne wtedy zaczęto budować murowaną siedzibę, po której pozostały fragmenty murów gotyckich w północno-wschodnim narożniku zamku. W XV w. zamek był własnością różnych rodzin śląskich. W dniu 26 lutego 1515 roku Wojnowice kupił Mikołaj Schebitz, mieszczanin wrocławski, który jeszcze w tym roku zaczął budować na kępie otoczonej wodą zamek murowany, przypuszczalnie na miejscu wcześniejszego założenia. W latach 1545-46 zamek został przebudowany przez mieszczanina wrocławskiego Jakuba Bonera, którego herb został umieszczony nad portalem wejściowym. Następnie był własnością różnych rodzin i stale zamieszkiwany aż do 1945 roku. Zamek murowany z cegły został założony na planie czworoboku, którego trzy skrzydła mieszkalne, jednotraktowe i dwukondygnacjowe, zamykały z trzech stron dziedziniec otwarty od strony zachodniej. W dziedzińcu przy skrzydle wschodnim znajdują się trójarkadowe podcienia, wsparte na kolumnach zwieńczonych korynckimi głowicami. W skrzydle północnym posiadającym trzy kondygnacje została umieszczona brama, do której prowadziło dojście przez most przerzucony nad fosą, obecnie murowany. Z tejże strony stanęła smukła wieża na planie czworoboku. Ta wieża i szczyty skrzydła północnego są akcentem wysokościowym całego założenia. Zamek w Wojnowicach jest rzadkim przykładem warownej pozamiejskiej siedziby mieszczańskiej, której znaczenie militarne miało charakter tylko lokalny.

  • DSC00691
  • DSC00692
  • DSC00693
  • DSC00694
  • DSC00695
  • DSC00696
  • DSC00698
  • DSC00699
  • DSC00702
  • DSC00703
  • DSC00704
  • DSC00705
  • DSC00706
  • DSC00708
  • DSC00709
  • DSC00710
  • DSC00711
  • DSC00712
  • DSC00713
  • DSC00715
  • DSC00716
  • DSC00717
  • DSC00719

Wrocław - Leśnica

Na początku XIII w. był tu dwór, położóny na podmokłym terenie nad Bystrzycą, jedna z siedzib Henryka Brodatego. Zamek murowany z cegły powstał zapewne na początku XV w., został rozbudowany w latach 1520 i 1550 na rezydencję renesansową, na początku XVII w. otoczony niskim murem z bastejami, a w pierwszej połowie XVIII w. przebudowany na rezydencję barokową według projektu wrocławskiego architekta Krzysztofa Hacknera. Pałac zupełnie zniszczony w 1945 roku odbudowano. Badania piwnic przeprowadzone podczas prac budowlanych wykazały, że piętnastowieczne założenie składało się z dwóch równolegle do siebie ustawionych budynków mieszkalnych, dziedzińczyka między nimi i wieży bramnej.

  • DSC00721
  • DSC00724
  • DSC00727
  • DSC00728
  • DSC00729
  • DSC00730
  • DSC00732
  • DSC00733
  • DSC00735
  • DSC00736
  • DSC00739
  • DSC00741

Legnica

Zamek książęcy, siedziba Piastów do 1675 roku. Znajduje się w północno-wschodniej części miasta. W miejscu, gdzie do dziś stoi zamek, był pierwotnie gród drewniano-ziemny założony na początku XI w. Na przełomie XII i XIII w. był siedzibą kasztelańską i składał się wówczas z grodu właściwego w części wschodniej i podgrodza w części zachodniej zespołu warownego. Gród otaczały wały o konstrukcji drewniano-ziemnej i fosy. Na początku XIII w. stał się główną siedzibą Henryka Brodatego, który rozpoczął w 1 ćwierci XIII w. przekształcenie grodu ma murowany zamek. W obrębie wałów wzniesiono dwie kamienne cylindryczne wieże, które broniły wjazdu : w części zachodniej grodu stanęła wieża Św. Jadwigi, wschodniej – czterokondygnacyjna wieża Św. Piotra. Od strony południowej powstało palatium książęce – wielki trzykondygnacyjny budynek na planie prostokąta, mający na najwyższej kondygnacji wielką salę z oknami biforyjnymi. W części północnej znajdowała się ceglana czworoboczna brama Lubińska. Od niej poprowadzono pierwsze odcinki nowego umocnienia, w postaci ceglanego muru obwodowego, wspartego od zewnątrz skarpami. Na dziedzińcu obok palatium stanęła kaplica pałacowa o układzie centralnym, na planie dwunastoboku z wydłużonym prezbiterium, zbudowana z cegły i elementów kamiennych. Zamek był sprzężony z systemem fortyfikacji miejskich. Na początku XV w. zamek został przebudowany (z 1415 roku pochodzi wiadomość o przebudowie wieży Św. Piotra), a w latach 1453 – 88 rozbudowany. Dalsze zmiany nastąpiły w okresie 1530 – 33. Z 1532 roku pochodzi portal renesansowy wykonany przez Jerzego z Ambergu. W tym czasie zamek otoczono wałami ziemnymi z bastejami na narożach oraz fosą. Wewnątrz murów został wzniesiony mały dwuizbowy budynek między palatium a wieżą Św. Piotra. Przed 1621 rokiem między palatium a wieżą Św. Jadwigi zbudowano arsenał. W 1674 roku wzniesiono galerię z wieżą zegarową, dzielącą obszerny dziedziniec na dwie części. W 1711 roku wybuchł pożar i zniszczył całe skrzydło północne. Zamek spłonął w 1835 roku, po czym został odbudowany wg projektu i wskazówek Karola Fryderyka Schinkla. Uległ spaleniu ponownie w 1945 roku podczas działań wojennych. Po wojnie został odbudowany i przekazany do celów szkolnych.

  • 2
  • 20
  • 3
  • 4

Fotografie zamków : Mateusz Szczawiński