Ostróg fortu nr 47 "Łysa Góra"

Obiekt znajduje się w grupie fortecznej w Węgrzcach, na północ od centrum miasta, przy trakcie warszawskim w V rejonie obronnym Twierdzy Kraków. Trakt ten miał szczególną rolę dla Krakowa, gdyż w tę stronę rozwijało się miasto w minionych okresach, ze względu na korzystne warunki terenowe. Z tych samych względów był to kierunek największego zagrożenia, stąd w całej historii miasta jego fortyfikacje były najbardziej rozbudowane od północy. Po Kongresie Wiedeńskim ze wzgórza ponad wsią pozostawało ok.3 km do granicy rosyjskiej. Tutaj miał się znajdować szaniec związany już z austriackim obozem warownym (1849-1866). W obecnej formie węgrzecka grupa warowna ukształtowała się w latach 1872-1914. Lezy ona na wzniesieniu i jest przecięta na dwie części traktem warszawskim. Na wschód od niego znajduje się artyleryjski fort 47 "Łysa Góra" wraz z baterią sprzężoną. Po stronie zachodniej traktu powstał w latach 1892-1896 główny fort pancerny 47a "Węgrzce" oraz bateria towarzysząca na jego zapolu. Pomiędzy fortami przytulony do lewego skrzydła baterii sprzężonej fortu 47 na starym łuku traktu warszawskiego, stoi ostróg forteczny. Obiekt ten, o dość prostej bryle, założony został na planie litery L wierzchołkiem przytknięty do baterii. Posiada dwuizbowe wnętrze: przedsionek (z jedną boczną strzelnicą broni ręcznej i dwiema strzelnicami. Od tyłu w drzwiach wejściowych), zasadniczą izbę bojową, która funkcjonalnie dzieli się na aneks bojowy (dwie strzelnice z dużymi płytami pancernymi do ognia czołowego, jedna boczna dla broni ręcznej) oraz część dla załogi, z niszami amunicyjnymi i dużym oknem od zapola. Ściany wykonano z betonu, natomiast ściana od zapola wykonana jest z cegieł. Profilowane narożniki zewnętrzne zostały wykonane z bloków kamiennych. Konstrukcja stropodachu stalowobetonowa (beton wylany na strukturze z belek dwuteowych i stalowych wysklepek między dwuteownikami), charakterystyczna dla fortyfikacji austriackiej na przełomie XIX i XX w. z pokryciem blachą cynkową i darnią. Stan zachowania obiektu można uznać za dobry. Brak jest wprawdzie uzbrojenia i wyposażenia ruchomego. Jedna tarcza pancerna i dwie strzelnice przerobione lub uszkodzone, lecz konstrukcja oraz pozostałe elementy pancerne (część tarcz strzelnic, okiennice i drzwi) oraz pokrycie stropodachu zachowały się w dobrym stanie. Podstawową funkcją bojową obiektu było ryglowanie ogniem czołowym traktu warszawskiego. Tę sprecyzowaną funkcje podkreśla charakterystyczne przełamanie ściany czołowej, kierunkujące oś pola ostrzału na łuk drogi i dalej w perspektywę. Dotychczas nie jest wiadomo, jakie było główne uzbrojenie ostrogu (za dwiem dużymi tarczami pancernymi). Mogły być to ciężkie karabiny maszynowe (Skoda lub Schwarzlose) lub lekkie działa szybkostrzelne (kal.ok 3,7mm). Również nie jest znana data budowy. Należy ja sytuować w przedziale od 1895 do 1896 roku to jest od zakończenia budowy fortu 47a "Węgrzce", do 1914 r. Można też datę przypisać biorąc po uwagę, że ostróg jest wpasowany w wał baterii, datowanej na lata 1902-1910. Ponadto konstrukcja obiektu wykazuje znaczne podobieństwo z tradytorem fortu 53a "Winnica" z 1899 roku t.j. kamienne narożniki pośredniczące między ścianą ceglaną a betonową.