Zamek Książęcy w Namysłowie

Zamek książęcy położony na skarpowym wzniesieniu w zachodniej części miasta, sprzężony z jego fortyfikacjami. Pierwotny zamek, zapewne drewniany, istniał już na tym miejscu w latach 1312-23. Budowę książęcego zamku murowanego rozpoczęto w 1360 roku zapewne jednocześnie z założeniem fortyfikacji miejskich. W 1489 roku został założony od strony miasta, a więc od wschodu, mały dziedziniec z budynkiem bramnym. W latach 1533-40, kiedy zamek oddano w zastaw radzie miejskiej Wrocławia, wybudowano w części północno-zachodniej nowy dom mieszkalny, stary zaś przebudowano i postawiono nowe budynki gospodarcze. Przez cały XVII w. trwały roboty budowlane, reperacje starych murów i dachów, tym bardziej, że pożar w 1658 roku poważnie nadwyrężył budowle zamkowe. W 1703 roku zamek został kupiony przez zakon krzyżacki. W 1741 roku podczas najazdu wojsk pruskich uległ częściowo zniszczeniu. W 1771 roku powstał w południowej części dziedzińca trzeci budynek mieszkalny. Tym samym dziedziniec został zabudowany z trzech stron, z czwartej, od wschodu, istniał zapewne jeszcze odcinek murów obwodowych, następnie po zburzeniu dziedzińczyk wschodni. Po sekularyzacji dóbr kościelnych w r. 1810, zamek w r.1830 dostał się do rąk prywatnych. W 1895 roku stał się własnością browaru, który poprzednio należał do zamku. Pierwotny zamek murowany z XIV w. o powierzchni około 1500 m² miał plan nieregularny, zapewne nawiązujący do układu wcześniejszego zamku drewnianego, co jest charakterystyczną cechą tego założenia. Zbudowany był z cegły na wysokim kamiennym podmurowaniu i otoczony fosą. W części północnej przy murze obwodowym stanął piętrowy dom mieszkalny, który przypuszczalnie miał trzy pomieszczenia na piętrze. Najbardziej interesującym elementem zamku gotyckiego była dostawiona loggia, na którą prowadziły zewnętrzne schody, podobnie jak w biskupich zamkach w Uniejowie i Gnieźnie. Na wyższej kondygnacji loggi była zapewne kaplica zamkowa. Wjazd do zamku prowadził od strony wschodniej, brama znajdowała się w murze (później zburzonym). Pomimo wyraźnego sprzężenia z fortyfikacjami miejskimi zamek mógł być oddzielony fosą od miasta.