Zamek joanitów w Swobnicy

Zamek zakonu joannitów położony nad jeziorem. Budowę zamku zaczęto w 1377 roku, a rozbudowano go w XV wieku. Był siedzibą komandora joannickiego aż do 1648 roku, a od r. 1680 stanowił własność margrabiów brandenburskich. Około połowy XVIII w. zamek przebudowano. Pierwotny zamek murowany był wniesiony na planie kwadratu (50x50 m), z wieżą w narożniku północno-zachodnim oraz domem mieszkalnym. Wjazd prowadził przez przedzamcze położone niżej, na zachód od właściwego zamku, i oddzielone od niego szeroką fosą. Na przedzamczu znajdowały się zabudowania gospodarcze i basteja wymieniona w dawnych opisach. Zamek był zbudowany z kamienia i cegły i pierwotnie otoczony wodami jeziora. Mury obwodowe miały znaczną wysokość dochodzącą do 15 m i były zwieńczone blankami. Chodnik straży mieścił się w szerokości korony murów. Najbardziej interesującym elementem obrony jest zachowana czterokondygnacjowa wieża w północno-wschodnim narożniku, do wysokości 11 m czworoboczna, w wyższej części cylindryczna. Wejście do wieży znajdowało się na wysokości 16 m nad poziomem terenu. W najniższej kondygnacji była studnia. Wyższe trzy kondygnacje miały strzelnice o wylotach szczelinowych, na trzeciej był urządzony w grubości murów piec chlebowy. Wieża zwieńczona stożkowym hełmem ceglanym otoczonym blankami miała 29 m wysokości. Przy murze północnym stał jednotraktowy dom mieszkalny, z którego zachowały się tylko częściowo piwnice. Była tam również kaplica, o której wspominają późniejsze opisy. W połowie XV w. nastąpiła zabudowa dziedzińca przez ustawienie na wprost bramy, przy murze wschodnim, dużego trzykondygnacjowego domu mieszkalnego (10,7 x 37 m w planie), w którym zamieszkał komendant. W połowie XVI w. dom został podwyższony o jedno piętro. W celu przystosowania do broni palnej podwyższono wieżę o jedną kondygnację obudowując stożek hełmu. Dokoła niego pozostało obejście, a w grubości muru umieszczono sześć stanowisk ogniowych, które miały boczne wnęki amunicyjne. Trzy strzelnice były skierowane w stronę wjazdu do zamku. Można przypuszczać, że ta kondygnacja powstała już na początku drugiej połowy XV w. i tym samym stanowi bardzo dobry przykład wprowadzania nowych elementów do systemu średniowiecznej obrony. Około połowy XVIII w. zamek przebudowano na rezydencję. Został zburzony pierwotny dom mieszkalny oraz zachodni odcinek murów z budynkiem bramnym (wspomnianym w opisie w XVII w.). Wzniesiono nowe skrzydła boczne i przerobiona elewacja zmieniły obronny zamek średniowieczny w barokowy pałac.