Fort nr 43 "Pasternik"

Jest to międzypolowy fort obrony bliskiej. Powstał w latach 1884 - 1885 jako półstały, zmodernizowany ćwierć wieku później i przebudowany na stały fort obrony bliskiej. Fort zachował się w bardzo dobrym stanie. Zawdzięcza to gospodarzą. W miarę na bieżąco konserwowany i remontowany. Przez wiele lat znajdował w nim schronienie magazyn rowerów "Romet", a w roku 1984 został przekazany w użytkowanie Hufcowi ZHP Kraków - Krowodrza. Po pożarze przejął go Harcerski Klub Turystyki Konnej. W roku 1998 została wybudowana nowa stajnia, dopasowana architektonicznie do zabytkowego otoczenia, w koszarach znów zagościli ludzie. Po pieczołowicie i nadzwyczaj starannie przeprowadzonym remoncie, znalazł tu siedzibę hotelik na 26 osób oraz mały barek "Fort 39". Hotelik w forcie pozostaje w gestii MDK "Dom Harcerza" z ul. Reymonta 18. Sekcją MDK pozostaje również Klub Turystyki Konnej "Tabun", choć zatracił on z czasem harcerski charakter. Pamiątką po dawnych ludzkich nieszczęściach jest krzyż położony na terenie ośrodka otoczony drewnianym płotkiem, opatrzony tabliczką: "Tu spoczywają mieszkańcy Olszanicy zmarli podczas epidemii Tyfusu w 1907 roku." Fort można zwiedzać dzięki uprzejmości gospodarzy. Fort jest murowany z cegły, o betonowym stropie wspierającym się na stalowych belkach. Jego konstrukcja i narys podobny jest do fotów 41a "Mydliniki" i 49½ "Mogiła", aczkolwiek brak mu wysuniętej kaponiery szyjowej, charakterystycznej dla większości fortów tego typu, zbudowanych lub zmodernizowanych około 1910 roku. W tym wypadku uzasadniają to warunki terenowe, leży on bowiem na grzbiecie, w miejscu gdzie warunki prowadzenia ostrzału bocznego są niekorzystne. Częściowo tą rolę spełniała ziemna basteja, która znajdowała się w północno - wschodniej części wału. Usytuowanie fortu uzasadnia bardzo rozległe przedpole oraz fakt, że stanowił on uzupełnienie zbyt szerokiego w tym wysokim miejscu międzypola pomiędzy fortami przyległymi. Położony poniżej płaski teren ciągnie się od podmokłej doliny Rudawy, przez dawną wieś Olszanicę, po Balice i wzgórza Garbu Tęczyńskiego. W tę zachodnią stronę skierowane było ostrze - czoło fortu. 

Źródło :

• " Twierdza Kraków. Znana i nieznana." Część II Henryk Łukasik. Andrzej Turowicz. Międzyzdroje-Kraków 2002 [str.33]