Dudley Pound

1877-1943

"Kiedy wstępował do marynarki w roku 1891, miał zaledwie 14 lat. Urodzony na małej wyspie Wight, początkowo specjalizował się w studiowaniu zawiłej konstrukcji min podwodnych oraz właśnie rodzącej się techniki torped. Już w 1909 roku powierzono mu stanowisko dowódcy, a w 1913 roku rozpoczął pracę jako instruktor w nowej szkole morskiej w Portsmouth. Następnego roku został kapitanem okrętu i zastępcą admirała lorda Fishera.

Dudley Pound, 1939 r. Autor Bassano - http://www.npg.org.uk/collections/search/portrait.php?LinkID=mp78498&role=sit&rNo=1, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7739163

DRUGI LORD ADMIRALICJI

Podczas pierwszej wojny światowej brał udział w bitwie o Jutlandię jako komendant okrętu „Colossus”. W latach 1917 – 1918 był szefem biura operacyjnego Admiralicji. Następnie od 1925 do 1927 roku służył na Morzu Śródziemnym na pancerniku „Hood”, potem także na „Repulse” pod rozkazami admirała Rogera Keyesa. W 1927 roku, po nominacji na kontradmirała, został zastępcą szefa generalnego marynarki. W 1930 roku podniesiono go do rangi wiceadmirała, a w dwa lata później stał się Drugim Lordem Admiralicji i szefem personelu. Promowany na admirała w 1935 roku, objął dowodzenie na Morzu Śródziemnym i w latach 1936 - 1938 stanął na czele eskadry podczas wojny w Etiopii i wojny cywilnej w Hiszpanii.

Największy awans spotkał go tuż przed wybuchem II wojny światowej, kiedy otrzymał tytuł Pierwszego Lorda Admiralicji oraz został szefem sztabu generalnego marynarki.

W CZASIE II WOJNY ŚWIATOWEJ

Na tym najwyższym  w hierarchii wojskowej stanowisku stał się jednym z najbliższych współpracowników premiera Churchilla, który obdarzył go całkowitym zaufaniem. Szczególnie istotną rolę odegra po kapitulacji Francji. Z właściwą sobie energią kierować będzie operacjami na morzu, z których za najistotniejsze uznaje się pościg za niemieckim okrętem „Graf von Spee”, walki w Norwegii i ewakuację Dunkierki.

TOTALNE ZAANGAŻOWANIE

W najbardziej krytycznym okresie, kiedy los Anglii, a zatem i całej wojny rozstrzygał się na oceanach, Dudley Pound dzielił całą odpowiedzialność z Churchillem. Nie oszczędzał wówczas swych sił. Niezmordowanie pracował, często śpiąc zaledwie 4 – 5 godzin na rozkładanym na noc w biurze łóżku polowym. Mimo to jego oceny będą podawane w wątpliwość. Na przykład w lipcu 1942 roku – w obliczu zagrożenia ze strony znacznych sił niemieckich – nakaże rozproszenie konwoju PQ-17. Na skutek tej decyzji zaledwie dziesięć spośród trzydziestu trzech okrętów brytyjskich dotrze do ZSRR. Spowoduje to głośną, zjadliwą krytykę, ponieważ decyzja była nietypowa – zazwyczaj większość doraźnych rozwiązań była podejmowana przez poszczególnych dowódców na morzu.

KONIEC KARIERY

Wszystko razem przyczyniło się do zrujnowania jego i tak nadszarpniętego zdrowia. Nie będzie mu dane ani cieszyć się z osłabienia marynarki niemieckiej, ani brać udziału w euforii zwycięstwa. Wyczerpany pracą, chory już podczas konferencji w Quebecu w 1943 roku, poda się do dymisji i wkrótce potem umrze. Wybitny strateg i taktyk, jest też autorem ważnej pracy po tytułem „Ofensywa na morzu”."

Źródło:

• „Gazety Wojenne” nr 25, str.496
• https://pl.wikipedia.org/wiki/Wight dostęp [09.08.2026]