Gieorgij Żukow

1896 – 1974

"Urodził się w Srzelkówce koło Kaługi w biednej rodzinie chłopskiej, gdzie ojciec był szewcem. Skończył z wyróżnieniem szkółkę parafialną i wyjechał do Moskwy na dalszą naukę. Zdobył zawód kuśnierza. Jednak kształcił się nadal.

KARIERA W ARMII CZERWONEJ

7 sierpnia 1915 roku został powołany do wojska. Służył w kawalerii. Wyróżnił się w bitwie pod Kamieńcem Podolskim i otrzymał dwa razy krzyż św. Jerzego. Ranny, w październiku został ewakuowany na dwa miesiące do Charkowa.

Wstąpił do Armii Czerwonej w 1918 roku, a w rok później – do partii komunistycznej ZSRR. Od stopnia szeregowca doszedł do najwyższych stanowisk w wojsku radzieckim: w 1941 roku był szefem Sztabu Generalnego, w 1942 roku zastępcą naczelnego dowódcy, wreszcie marszałkiem ( w 1944 roku). Podobnie w partii awansował do najwyższych władz: w 1957 roku został członkiem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Jego wielkie zasługi jako dowódcy znalazły uznanie, czego dowodem są liczne odznaczenia i czterokrotnie przyznany mu tytuł „bohatera ZSRR”. 

KURSY OFICERSKIE

Niezbędne wykształcenie do pełnienia coraz bardziej odpowiedzialnych zadań zdobył najpierw przez ukończenie kursu dla oficerów kawalerii w 1920 roku, potem (bez przerywania służby) w latach 1923 – 1930 kurs doskonalenia i w 1929 roku kurs dla najwyższej kadry. Wiele zawdzięczał także zwierzchnikom takim jak A.I. Jegorow i P. Uborewicz, którzy poszerzali jego horyzonty operacyjne. Walczył podczas I wojny światowej, potem przeciwko białogwardzistom na Uralu. W związku z konfliktem japońsko – mongolskim skierowany tam na front w czerwcu 1939 roku odniósł sukces, który przyniósł mu po raz pierwszy tytuł „bohatera ZSRR” oraz awans na generała i dowódcę regionu wojskowego Kijowa w 1940 roku.

Dowodził kolejno : Frontem Odwodowym, Leningradzkim, Zachodnim Ukraińskim i Białoruskim. Obronił Leningrad, Moskwę, koordynował działania Frontów pod Stalingradem i pod Kurskiem, dowodził wojskami Frontu Białoruskiego pod Warszawą i kierował szturmem na Berlin.  

Walczył zatem na najtrudniejszych odcinkach wojny i wielokrotnie był ranny. Miał opinię wodza o żelaznej woli, starannie przygotowującego każdy manewr, co zapewniało sukcesy. Alme Constantini twierdził, że był najwybitniejszym marszałkiem ZSRR podczas ostatniej wojny, tym któremu Armia Czerwona zawdzięcza najwięcej.

W NIEŁASCE STALINA

Nie było to jednoznaczne wśród jego rodaków. Stalin doprowadził do konfliktu w 1941 roku, a w 1946 roku chciał się go koniecznie pozbyć, oskarżając o wyimaginowane przestępstwa. Próba nie powiodła się, ponieważ inni najwyżsi dowódcy stanęli w obronie Georgija Żukowa, bojąc się zresztą o samych siebie.

Mimo to musiał wyjechać do Odessy. Był jednak potrzebny Stalinowi, kiedy w 1951 roku trzeba był pilnie zażegnać konflikt z Koreą, zwrócono się więc do niego i przywrócono do łask. Dopiero Chruszczow odsunął go definitywnie w 1957 roku.

Kiedy w 1955 roku, 9 maja, czyli w Dniu Zwycięstwa pokazał się na Placu Czerwonym w mundurze, przypominając tym samym, iż to on zajął Berlin w 1945 roku i przyjął kapitulację Niemiec podpisaną przez Keitla, jako ich reprezentanta i przez siebie – w imieniu zwycięzców – został entuzjastycznie powitany. Zmarł w Moskwie w 1974 roku."

Źródło :

• „Gazety Wojenne” nr 31, str.616