Zamek w Bobolicach

Ruiny zamku królewskiego znajdują się na wysokim, skalistym wzgórzu wapiennym. Zamek zbudowany został przez Kazimierza Wielkiego w połowie XIV wieku, był związany z systemem obrony granicy państwa od strony Śląska. W 1370 roku nadany został przez Ludwika Węgierskiego Władysławowi Opolczykowi, a w r. 1396 odebrany zbrojnie przez Władysława Jagiełłę. Można przypuszczać że w XV i XVI wieku był rozbudowany przez Myszkowiskich i Męcińskich. Pierwotny zamek znajdował się na najwyższym szczycie skały, od północy. Pozostały tu ruiny wieży o okrągłym zarysie. Na wiosnę 2008 roku, rozpoczęto budowę Restauracji „Zamek Bobolice”, a jesienią tego samego roku zamek został przykryty dachem. W czerwcu 2010 roku, w trakcie prac porządkowych, odsłonięto bramę skalną, znajdującą się u podnóży zamku, znaną jako Brama Laseckich.Proces odbudowy trwał łącznie 10 lat, zamek otwarto 3 września 2011 roku, a następnie udostępniono go turystom. Odbudowa zamku spotkała się z krytyką ze strony części specjalistów. Według dr. Tomasza Ratajczaka z UAM, dokonano jej przy braku źródeł mogących rzucać światło na rzeczywisty dawny wygląd zamku, ponieważ najstarsze zachowane przekazy ikonograficzne dotyczą jedynie ruiny z XVIII w. Uniemożliwiało to zatem zrekonstruowanie historycznej formy zamku, która do dziś pozostaje nieznana. Projekt odbudowy oparto natomiast na analogii względem podobnych budowli osadzając go na zachowanych obrysach murów. Projektowi zarzuca również niekonsekwencję w postaci próby odtworzenia bryły zamku z okresu nowożytnego przy jednoczesnej stylizacji na obiekt średniowieczny (między innymi manipulując formą murów oraz wież). Miało to doprowadzić do powstania obiektu o formie nie mogącej istnieć w epoce, fałszując tym samym historyczne rozwiązania architektoniczne. Według krytyków inwestycja nie ma zatem nic wspólnego z prawidłowo wykonaną rekonstrukcją, a obecny obiekt jest jedynie współczesną budowlą wzniesioną na ruinach, niszcząc walory historyczne tego miejsca. Krytyka odbudowy ze strony dr. Ratajczaka została uznana przez Jarosława Laseckiego za „naruszenie dóbr osobistych” i jako taka skierowana przez niego na drogę sądową. Pozew został jednak oddalony przez sąd pierwszej instancji oraz sąd apelacyjny. Według prof. Ryszarda Kantora, odbudowa spotkała się z poparciem środowisk naukowych, natomiast prof. Władysław Łosiński stwierdził, że konflikt związany z odbudową opierał się na polemice z teoretykami konserwacji, którzy sprzeciwiali się jakiejkolwiek ingerencji w zamek, jednocześnie upierając się przy zachowaniu go w formie „trwałej ruiny”. Wszystkie prace na zamku odbywały się na podstawie wymaganych zgód i pozwoleń (w tym decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków).