Schron z kopułą pancerną

Schron położony w narożniku fortu, u zbiegu lewego półczoła i lewego barku. Został wzniesiony najprawdopodobniej w ramach modernizacji fortu jako rodzaj tradytora umacniającego południową część fortu około 1912 roku. Parterowy betonowy schron jest wtopiony w wał o spłaszczonym stoku, nakryty stalobetonowym stropodachem. Założony został na planie czworoboku z półkolistym ryzalitem o zachodu (na którym znajdują się resztki kopuły pancernej) i przelotnią przed wejściem. Ściana frontowa dwuosiowa z otworem drzwiowym i okiennym. Dojście do schronu schodkami i pochylnią przez przelotnię. Wnętrze bielone jednoprzestrzenne z wnękami i wejściem po stalowej drabince do wnętrza kopuły wykonanej ze staliwa, z której zachowana tylko dolna część (góra ścięta około 1965 r.) z wypukłym napisem M (aschinen) G.(ewehr) St. (ellung) F.110., i niżej K.BL.