Rogatka Prądnicka

Powstała w 1910 roku w związku z przesunięciem północnej granicy Krakowa. Była historycznie kolejną rogatką przy trakcie komunikacyjnym biegnącym ul. Długą i dalej na północ. 25 września 1910 r. Magistrat miasta Krakowa zatwierdził budowę „domu akcyzowego nr 7” dla miejskiego urzędu liniowego „u wylotu ul. Długiej, w dzielnicy XVII Krowodrza, po lewej stronie linii kolejowej Kraków - Wiedeń”. Z uwagi na usytuowanie przy nasypie kolejowym i na gruncie kolei w specjalnym protokole zastrzeżono ochronę interesów kolei. Budowa rogatki przypadła na początek roku 1911. W związku z budową sporządzono dwa projekty, oba wykonane przez Zygmunta Ostafina. Pierwszy z nich odpowiada obecnie istniejącemu obiektowi. W drugim bardzo zbliżonym, zakładano inny rzut budynku – dostosowany do innego obrysu działki. Część wschodnia obiektu miała być parterowa (w wersji zrealizowanej jest piętrowa), ale nieco dłuższa i zaopatrzona w alkierzowy aneks. Być może zmiana obrysu działki i kształtu budynku podyktowana była koniecznością uwzględnienia „interesów kolei”.

Plan budynku odbiega od innych zachowanych rogatek z tego samego czasu, projektowanych przez tego samego autora, ale zawiera ten sam program funkcjonalny. W piwnicach mieściły się magazyny, na parterze pomieszczenia administracyjne, na piętrze izba strażników, kuchnia i sanitariaty. W odróżnieniu od współczesnych mu rogatek krakowskich jest podpiwniczony i piętrowy, o tynkowany elewacjach. Fasadę, podobnie jak u tamtych, wyróżnia szczyt i podcienie. Budynek, zachowany niemal w pierwotnej postaci.