Ruiny zamku rycerskiego w Mokrsku Górnym

Ruiny zamku rycerskiego położone są na niewielkim nasypie w podmokłej dolinie rzeki Nidy. Pierwszych umocnień Morska, związanych z działalnością budowlaną biskupa Floriana z Morska, należy szukać na niewielkim grodzisku w Morsku Dolnym, na cyplu płaskowzgórza otaczającego dolinę Nidy. Nowy zamek późnogotycki został wzniesiony w Morsku Górnym w latach 1519-26 prawdopodobnie przez Piotra Kmitę, marszałka wielkiego koronnego. Rozbudowywany w końcu XVI i XVII wieku popadł w ruinę w XVIII w. Zamek był zbudowany z kamienia, na planie zbliżonym do prostokąta, z domem mieszkalnym przy zachodnim, krótszym boku oraz czołową wieżą bramną od południa, otoczony fosami. Dziedziniec o powierzchni około 750 m² otaczał muro obronny z gankiem straży ze strzelnicami, który zapewne był przykryty daszkiem. Dom mieszkalny o powierzchni około 300 m² miał cztery kondygnacje oraz podpiwniczenie. W dolnych kondygnacjach występuje wyraźny podział na trzy pomieszczenia. Zapewne na najwyższej mieszkalnej kondygnacji znajdowały się sale reprezentacyjne. Pod dachem były również ganki straży ze strzelnicami. Zamek w Morsku Górnym przedstawia typ obronnej późnogotyckiej rezydencji przeznaczonej na siedzibę właściciela, w której system obronny miał znaczenie drugorzędne, przystosowane do obrony lokalnej.

Foto. Mateusz Szczawiński

PLANY, SZKICE, RYSUNKI

Źródło :

• "Zamki w Polsce" Bohdan Guerquin. Warszawa 1974. Str. 200