Ruiny zamku królewskiego w Bolesławcu

Ruiny zamku królewskiego na lewym brzegu rzeki Prosny, na niewielkiej kępie wśród nadrzecznych mokradeł. Był tu gród założony w połowie XIII wieku przez Bolesława Pobożnego, księcia kaliskiego, usytuowany naprzeciw miasta lokowanego na prawym brzegu Prosny. W 1306 roku przyłączono do posiadłości Władysława Łokietka. Znajdowała się tu komora celna przy drodze prowadzącej z Wielunia na Oleśnicę i Wrocław, stąd też istniała konieczność obrony przeprawy przez Prosnę. W 1335 roku Kazimierz Wielki zobowiązał się wobec Jana Luksemburczyka, króla czeskiego do zburzenia grodu (czy też zamku), jednakże odbudował go, bowiem w 1347 roku wymieniane jest castrum w Bolesławcu. Budowę zamku przez Kazimierza Wielkiego poświadczają zarówno współczesny Janko z Czarnkowa jak i Długosz. W 1370 roku król Ludwik Węgierski nadał w lenno Bolesławiec wraz z innymi zamkami Władysławowi Opolczykowi. W 1396 roku Władysław Jagiełło odebrał zamek i przyłączył do królestwa. Zniszczony podczas drugiej wojny szwedzkiej, odbudowany w 1690 roku przez starostę Jana Radziejowskiego, zburzony ponownie przez Szwedów na początku XVIII w., po czym opuszczony. Zamek murowany założony na planie nieregularnego wieloboku zbliżonego do owalu, o powierzchni około 2000 m², opasany był murem ceglanym, z którego pozostały tylko dwa niewielkie fragmenty. Wewnątrz obwodu stanęła ceglana wieża ośmioboczna, mająca obecnie wysokość około 20 m ; w przyziemiu sklepiona kopulasto, na piętrze ma sklepienie ze śladami żebrowania. Ustawienie tej wieży jako elementu stojącego od strony zagrożenia nawiązuje do starszych układów przestrzennych.

Foto. Mateusz Szczawiński

Źródło :

• "Zamki w Polsce" Bohdan Guerquin. Warszawa 1974. Str. 96