Ruiny zamku w Besiekierach

Ruiny zamku położone na terenie nizinnym, otoczone regularnym zarysem pierwotnej fosy. Zamek wzniósł w końcu XV wieku wojewoda łęczycki Wawrzyniec Sokołowski na siedzibę rycerską, przebudował w 1597 roku kardynał Andrzej Batory, a następnie w 1655 roku Jan Szczawiński, starosta łęczycki, którego herb Prawdzic zachował się dotąd na kartuszu. W XVIII w. zamek należał do Gajewskich, którzy obniżyli budynek mieszkalny o jedno piętro. Opuszczony po 1800 roku popadał z wolna w ruinę. Zamek był zbudowany z cegły, na planie prostokąta. Wjazd prowadził od południa przez most i wieżę bramną wysuniętą przed mury obwodowe. Według zachowanych pomiarów z początku XIX wieku był tu most zwodzony. Na dziedzińcu przy bramie znajdowały się budynki mieszkalne i usługowe, zapewne późniejsze. Właściwy dom mieszkalny będący siedzibą właścicieli zamykał dziedziniec od północy. Dom był zbudowany na planie prostokąta, jednotraktowy. Miał, jak można przypuszczać, piwnice, wysoki parter i dwa piętra. W murach obwodowych od dziedzińca znajdowały się przyziemne strzelnice. Prawdopodobnie pierwotne założenie składało się z obwodu murów, domu mieszkalnego oraz wieży i było otoczone fosą.