Zamek rycerski w Oporowie

Murowany zamek rycerski na niewielkiej skarpie otoczonej wałem. Został zbudowany w latach 1434-49 przez biskupa kujawskiego Władysława Oporowskiego. Po jego śmierci zamek objął brat, Piotr Oporowski. Po wymarciu Oporowskich w drugiej połowie XVII w. zamek przeszedł drogą kupna w 1718 roku w ręce Jana Sołłohuba. Do końca XVIII w. był własnością Sołłohubów, następnie Korzeniowskich, Pociejów i Oborskich. W 1837 roku przeszedł na własność rodziny Orsettich, w których rękach pozostawał aż do lat trzydziestych XX w. W latach 1837-44 dokonano gruntownej przebudowy i restauracji; z tego okresu pochodzą elementy architektury pseudogotyckiej. Po wojnie zostały przeprowadzone prace konserwatorskie połączone z badaniami. Nastąpiła wtedy renowacja wnętrza i odtworzenie drewnianego ganku. Zamek położony na wyspie otoczonej wodą jest zbudowany z cegły, na planie wieloboku z tendencją do regularnego układu. Zajmuje powierzchnię 900 m² Wjazd do zamku prowadzi od strony zachodniej przez most i bramę; obok trzykondygnacjowej podpiwniczonej wieży na planie prostokąta. Od strony południowej zamyka dziedziniec dwukondygnacjowy budynek mieszkalny, a od wschodu i północy mur z chodnikiem straży zwieńczony blankami. Od wschodu jest dostawiona półokrągła baszta z kaplicą na piętrze.