Ruiny zamku królewskiego w Nowym Sączu

Ruiny zamku królewskiego na skarpie w widłach Dunajca i Kamienicy, położone w północno-zachodnim narożniku miasta, w obrębie jego fortyfikacji. Zamek powstał w latach 1350-60 za panowania Kazimierza Wielkiego, na miejscu grodu kasztelańskiego stojącego w obrębie umocnień miasta lokowanego w roku 1292. Murowany zamek miał charakter przede wszystkim mieszkalny, chociaż wiadomo, że istniała też wielka wieża zburzona dopiero w 1812 roku. Dom mieszkalny, piętrowy, znajdował się na linii murów obronnych. Na południe od niego rozciągało się przedzamcze gospodarcze. Nie wiadomo, w jaki sposób zamek był oddzielony od miasta. W drugiej połowie XV wieku przebywali na zamku synowie Kazimierza Jagiellończyka pod opieką Długosza i Kallimacha. W 1522 roku wybuchł pożar na zamku, ale gruntowna przebudowa nastąpiła dopiero po pożarze w roku 1611 i zapewne wówczas zamek otrzymał polskie attyki renesansowe. Po wielki pożarze w roku 1768 zamek ponownie odbudowano, lecz później zaborcze władze austriackie umieściły w nim składy wojskowe. W 1945 roku został wysadzony w powietrze, tak że tylko odsłonięcie fundamentów pozwoliłoby odtworzyć jego pierwotne założenia. Baszta Kowalska, oraz fragment murów z attykami, odbudowane w roku 1951, należały zapewne do fortyfikacji miejskich.

Foto. Mateusz Szczawiński

Źródło :

• "Zamki w Polsce" Bohdan Guerquin. Warszawa 1974. str. 208